parę dni temu przypętał się do mnie ogrooomny optymizm. nie wiem skąd, patrząc przez okno w pracy, którą znielubiłam (choć lubiłam kiedyś bardzo), za którym to oknem leją się szare strugiu deszczu (na który raz na jakiś czas muszę wyjść...) i mimo pewnego przedmiotu który czeka na właściciela i który miesiąc temu wprowadziłby mnie w stan... no cóż prawie depresyjny. mimo tego wszystkiego moje myśli są różowe.
i zamierzam się ich trzymać i nie myśleć o tym, że mogę spaść z tej chmurki, choć w tyle głowy wiem, że upadek będzie bolesny... ale przecież optymistycznie wmawiam sobie, że go nie będzie!
dostałam wczoraj zaskakujący prezent - bardzo kolorowy. zaskakujący prezent, autor prezentu również a motywy kompletnie nieznane... tym bardziej cudny choć bardzo prosty: kredki! zwykłe kredki bambino. od 5ciolatka. :-)
made my day.
week even!
Niech więc ten optymizm trzyma Cię w swoich szponach i nie puszcza:) I nie ma co snuć wizji potłuczenia sobie tyłka przy spadaniu z chmury - będzie dobrze tak długo, jak utrzymasz te jasne myśli w głowie:)
OdpowiedzUsuń