Mijają dni

Minął i miesiąc. Nawet nie wiem kiedy... Wszystko się zmieniło,a jakby zawsze tak było. Wiercipiętka jest kochana i tak różna od Klopsika. On - ostoja spokoju, ona - lubi krzyk. On szał co się da - smok, palec, u name it. Ona - cyc li tylko, smok jej tak ochydny, że po jak minie można pomyśleć że nie wiem co jej daję. Nie lubi kąpieli - on uwielbia od początku, nie cierpi przebierania - jemu było obojętne. Ale poza epizodami krzyki jest aniołkiem. I Klops też. Buziaki jak daje, głaszcze po główce, 'śpiewa' kołysanki, pilnuje niani...
Tylko te spacery... Ona płacze jak tylko się zatrzymamy. On nie chce jechać na dostawce choć nogi mdleją. Jest uparty. Ja wymiekam. Ale udało mi się odbyć pierwszy od miesiąca spokojny spacer. Ona w nosidełku,on za rękę. Druga ręka mamy wolna 😊 na plecach plecak. Ona śpi. Nad nim panuje. Można. Tylko ile mogę ją w nosidle?
Jest dobrze. Codzienność jest piękna. Ogarniam to lepiej niż gdy Klops był tak maly. Kryzysy się zdarzają, głównie z mojego niewyspania  (dlaczego teraz nie śpię? ). Bywa ciężko, ale ona taka mała będzie tak krótko... gdy tylko o tym pomyślę robi mi się mokro pod oczami i nic mi nie straszne.

Wpis o porodzie się pisze. Będzie. O połogu też bym mogła. Ale Wam oszczedze. Powiem tylko, że  ja się w ogóle kiepsko goje. Więc wciąż czuję że mnie nacieli. Ale przeszkadza, nie ogranicza jak po cc.

To tyle na razie. Życzę Wam i sobie słońca :-)