Drugi raz, pierwszy raz

Pamiętam jak dziś powtarzające się w kółko pytanie przed powitaniem Klopsika na świecie 'boisz się porodu?'. Nie wiem, czy moje trzecie oko widziało przyszłość, czy też mam odruch obronny w postaci włącznika automatycznego 'ignore' na bardziej stresogenne sytuacje, ale moja odpowiedź brzmiała 'nie, nie myślę o tym'. I nie myślałam. Na prawdę!
Ale dziś myślę.
Dziś wiem więcej.
Dziś jest coś, o co się obawiam. Coś, czego się na serio boję.
A jest to ból. Po prostu ból. Tylko, że ja nie boję się bólów porodu. O nie,  ich nie znam, o nich nie myślę (znów? jeszcze?).
Ja się boję tego bólu, który towarzyszył mi po cesarce. Przez dwa tygodnie równo
Następne mniej. A prócz bólu pamiętam ograniczenie ruchów. Lęk i strach. Pamiętam, jak w drugiej dobie po cc nie poszłam siusiu od razu. Pamiętam prysznic. Ten pierwszy, drugi i ten piąty też. Pamiętam spanie w pozycji półsiedzącej. Przez trzy długie miesiące. Pamiętam, jak źle się podniosłam w piątej dobie po cc i pomyślałam 'znów trzy kroki w tył'. Pamiętam, jakim wyzwaniem była podróż autem. I jak wysiadam z niego by nie musieć być w środku podczas parkowania (skręt, krawężnik, hamulec). Pamiętam, jak chciałam udusić za zdanie 'nie wiesz, co to poród ', ale nie mogłam, bo skupiałam się na tym, żeby iść. Pamiętam każdy pokonany stopień, każde krzesło, z którego nie mogłam wstać. A wcześniej nie mogłam na nim usiąść. Minutę wcześniej.
I wreszcie pamiętam, jak nie mogłam wstać do mojego synka na cito. Jak wdzięczna mu byłam za spokój i cierpliwość.
Wiem, że nie każda tak to przechodzi. I zawsze miałam siebie za odporną na ból. No tak, przetrwałam, bez wielkich jęków i narzekań. Ale pamiętam.

I dlatego zapytałam moją gin: jak pani to widzi? I gdy usłyszałam, że mam wybór, nie ma przeciwwskazań do sn, wiedziałam, że chcę spróbować. Czy to dobra decyzja? Mam nadzieję... Vbac nie jest zbyt popularny. Ale zamierzam się do niego przygotować. I przejść przez to. Nie sama. Będzie ze mną doula. Nigdy nie przypuszczałam, że skorzystam z tej opcji. Ale mam dużo szczęścia i mogę - do tego bardzo zaprzyjaźniona i bliska mi osoba jest tą doulą. Już uspokoiła nieco jednego demona. To nieźle jak na początek.

Wiem, co powiecie. Że plany to jedno. Nie odrzucam cc jako jakiegoś zła, a w życiu. Nie twierdzę, że będzie jak chcę. Wiem, wszystko wiem. Ale spróbować muszę. I będę grzecznie słuchać lekarzy dbających o zdrowie Wiercipętki. Bo to ona będzie w tym najważniejsza. Ale chcę spróbować też dla niej i dla Klopsika.
Jeszcze dużo przede mną. Ale zaczęłam.