W poniedziałek miałam się z rana stawić w szpitalu. Od której są przyjęcia? Od siódmej, ale im wcześniej pani będzie tym szybciej panią przyjmą. E tam, przecież i tak już tam zostanę, to co za różnica czy w,poczekalni czy na łóżku. Lepiej zjeść spokojnie śniadanie, napić się kawy, wstawić pranie i spakować ostatnich kilka dupereli.
Niedziela wieczór (późny). Posprzątane, paznokcie wyschły, kolacja prysznic i spać... Nooooot. Podczas kremowania się po kąpieli czuje, że coś ze mnie leci. Czy to żart? Bure to to. Jedziemy do szpitala. Już. Tylko wuja szybko ściągnięty do Klopsa.
W szpitalu powiedzieli, że mogła się zacząć szyjka skracać i stąd to. strasznie długo czekam aż mnie przyjmą. Bardzo młody i zestresowany doktor mówi, że faktycznie zaczęła się skracać. Ale nic się nie dzieje, ktg ok i zatrzymają mnie tylko dlatego, że bez sensu mi iść do domu na 3 godziny (bo to się noc ciemna zrobiła).
Blok porodowy. Pani położna mnie przyjmuje. Miła. Bardzo. oczywiście papierologia isto pytań do. Śmieje się, że zbladłam na sam dźwięk słowa wenflon, ale nie olewa. Bierze na łóżko założyć. Zagaduje. Bawi. Bardzo ciepła dziewczyna, mogłabym się z nią zaprzyjaźnić. Zakłada ktg, każe wołać jak co, ale lepiej spać. Więc zasypiam do następnej zmiany.
Rano. Pani z lewej miła, ale chora, antybiotyk itd. Trochę strach. Pani z prawej młodziutka, rozgadała się dopiero na końcu. Po obiedzie przenoszą mnie na mój oddział docelowy. Przez cały dzień nie robią nic. Ani ktg, ani usg, no nic. Położne psioczą na ukochanego, że z Klopsem przyszedł. przyniósł rosół. Wpada mama. Dziewczyny na sali w porządku. Telewizja, krzyżówki. Na sali jest nas pięć, trochę duszno. Boli mnie głowa. Ktg na dobranoc, w porządku. Jakoś zleciał pierwszy dzień.
Wtorek. Ktg, są jakieś tam skurcze. Przepowiadające pewnie. Czy pani je czuje? Tak (to dla mnie nowość). Obchód. Cc najwcześniej w poniedziałek. Bardzo smaczne śniadanie, rzeczywiście dobrze tu karmią. Moja pani dr bierze mnie na usg. Nie widzi tej skracającej się szyjki, co ją na izbie przyjęć widzieli. Wszystko ok. Łożysko w dobrej formie. Cesarka poniedziałek lub wtorek.
Ktg przed obiadem. Znowu są jakieś skurcze, ale nie myślę o nich. Do momentu, gdy siadam z mamą na korytarzu. Pielęgniarka rozmawia przez telefon 'my w ogóle nie mamy miejsc. Jak pani (tu moje nazwisko) zacznie w nocy rodzić, to my jej nie mamy gdzie położyć.' Patrzymy na siebie z mamą i ja mówię, że nic nie wiem. Przyjeżdża ukochany z Klopsem, schodzę do nich na dół żeby nam nie truły. Proszę o zdjęcie z Klopsem i brzuchem. Coś tam czuje, ale się nad tym nie zastanawiam.
Wieczorem przed ktg idę wziąć prysznic, myję głowę. Wcześniej przyciska mnie nr dwa. Więc na ktg już jestem czysciutka i pachnąca. A, i najedzona. I leżę, jest mi niewygodnie. Myślę, że czuję skurcze mocniej, bo jakoś źle siedzę /leżę. A one mnie trzymają i trzymają pod tym urządzeniem. Myślę o tym, że poczytałabym sobie te gazety co mi matka przyniosła. Little do I know...
Pani od ktg chodzi w te i nazad. Ogląda ten wykres na wszystkie strony i pyta, czy ja to czuję. Ano czuję. W telewizji leci 'Agent', ale nie wiem kto odpadł. Pamiętam, że ten mięśniak podniecał sie, że znalazł jakieś klucze. Czekam na 'Kubę'. Pani zaprasza na badanie, mówię że muszę siku. Idę. Znów trafiam na miła kobitkę, ginekolog na dyżurze. Rozwarcie dwa centymetry. what? who, me?
-Zaczęło się. Co pani ustalała z dr prowadzącym?
-Ano cesarkę, niestety.
-A chciałaby pani spróbować naturalnie?
-A mogę?
-Oczywiście, a jak coś się będzie działo nie tak od razu zrobimy cięcie i tak.
-No to chcę spróbować.
-Super, bardzo nas to cieszy.
Pani pielęgniarka prowadzi mnie jeszcze na salę. mówi, żeby zabrać ręcznik, kosmetyki pod prysznic i telefon. Koniecznie z ładowarką. I wodę i balsam do ust. Pakuje się grzecznie, nie do końca wiedząc, co się dzieje. Idę rodzić, mówię do dziewczyn z sali. Pielęgniarka (jakie miała włosy, jaaaa) sadza mnie na wózek. Przypomina mi się, jak mama opowiadała, że jak rodziła mnie w tym samym szpitalu, to nie chciała siadać na wózek, bo ona się świetnie czuje, ale się nie zgodzili. po chwili zalała wodami windę i zaczęła się jazda. Więc się nie kłócę i siadam. Jak tylko zajeżdżamy na blok porodowy dostaję za to zjebę od wyjątkowo niemiłej położnej 'Pani ma raptem 2 centymetry, pani może chodzić sama'. Taaaa, jakbym miała na to wpływ. No nic. Każe mnie zaprowadzić na najbliższą salę. Nie tą pierwszą najbliższą. I nie drugą najbliższą. Na moje oko czwartą. Położna szefowa jest widać niemiła dla wszystkich.
Sala, powiedzmy, ładna. Trochę tapety w kwiaty. Łóżko. Fotel. Mikro łazienka z prysznicem pod którym można by usiąść na kibelku. Przebieram się w sexi koszulę szpitalną. Dobrze, nie zafajdam swojej. Chyba jeszcze do mnie nie dociera, co się dzieje. Znów sto pytań do. Kolejny raz opowiadam historię Klopsika i dlaczego miało być cc. Podpisuję zgodę na poród siłami natury. Zgodę! o ironio! Podpinają mnie pod ktg i opowiadają o piłkach, prysznicach, niemiła położna każe opowiedzieć o pozycji wertykalnej. Nie opowiadają. Po chwili okazuje się, że w ogóle mam mało opcji. Po pierwsze przez ktg. Stacjonarne. Na chyba 2 metrowych kabelkach. Nawet pochodzić nie mam jak. Chwilę leżę, zaraz wstaję. Zaczyna boleć. Nie wiem, o co chodzi z tymi wartościami na ktg, ale jak na sali miałam skurcze na poziomie 80, teraz zaczęły dochodzić do 150. To czuję. Jestem sama na sali. Położne szybko wybyły do innych porodów. Hmmm. Dzwonię do ukochanego, że rodzę i że mogę naturalnie. Jest w takim samym szoku, co ja. I nie ma opcji, żeby przyjechał, już dawno (bo przy Klopsie) to ustaliliśmy. Po pierwsze, on bardzo nie chce. Po drugie, ja nie wiem, czy chcę. obawiam się, że to byłby nasz koniec ;-) na zasadzie, że ja bym czuła, że muszę w prawo, a on by się darł, że mam w lewo do cholery. No i Klops nie może zostać sam. Dzwonię do mojej douli, ale telefon ma wyłączony. Nie podoba mi się to. Piszę z przyjaciółką. Jest gotowa przyjechać w każdej chwili, ale mówię, że ma spać bo to może potrwać. Kobita pracuje i sama ma dwójkę, nich śpi. Przecież ja tylko rodzę. Pisze, że będzie spała z telefonem pod ręką, w gotowości. Wysyłam jej selfie, a co.
Skurcze bolą coraz bardziej (wcale w porównaniu, ale jeszcze tego nie wiem). Marzę o tym, żeby zasnąć, ale na łóżku jest źle, na fotelu też. Stoi się źle, piłki nie sięgnę. Dzwonię. Boli. W swojej naiwności pytam, czy ktoś może tu ze mną zostać. Nie, nie, proszę pani (zapomnij). Jestem więc sama na łóżku, pod tym cholernym ktg i czuję się cholernie zagubiona. Nie wiem, która jest godzina. Nie wiem, jak oddychać. W głowie mam myśl jedną. W co ja się wjebałam??? Przypominam sobie, że położna mówiła coś o czymś przeciwbólowym. Dzwonię, proszę. Każe najpierw iść pod prysznic, bo jak dostanę kroplówkę to już będzie trzeba leżeć. Ok, super. Ale tylko na 15 minut! Bo trzeba wrócić pod ktg! A w dupę. Idę pod ten prysznic. Niby dobrze, ale ciasno. Znowu zostałam sama. A jakbym się tu przewróciła albo co? Nie ważne. Lubię prysznic, ale nadal nie mam pojęcia jak się zachować podczas skurczy. Cała się napinam, nie umiem ich przyjąć, bronie się przed nimi. Źle,źle, źle. Wychodzę. Dzwonię po kobitę. Podaje mi tą kroplówkę. Gdzieś w między czasie mówi mi, żebym się rozluźniła na skurczach i oddychała powoli, głęboko, pokazuje jak. No w końcu jakaś pomoc, bo nie wiem ile się już tak męczę. Rozluźnić się nie daje rady, trzymam się tego koja tak, że cud, że go nie rozwalam. Jedyne, co mam w głowie to 'spaaaać'. Przeciwbólowy działa, przysypiam między skurczami. Podejrzewam, że kroplówka spowolniła akcje ale mam to gdzieś. Odpoczywam. Zbieram siły? Mam wrażenie, że tracę kontakt z rzeczywistością. Nie wiem.
Trzeźwieję przy zmianie warty. Jakiś gość, chyba lekarz, każe nie oddychać tak siłowo, bo płuca stracę. Pochyla się nade mną nowa położna. Patrzę na nią i mrugam kilka razy, bo chyba źle widzę. 'Tak, tak, my się znamy' mówi. To ona, położna z pierwszego dnia! Mój anioł! I zostaje ze mną, zostaje do końca, przyjmuje mój poród! Ale po kolei.
Jest coś koło 5-6 rano. Wkurza mnie to, że ten pokój nie ma okien. Nie mam punktu odniesienia. Zerkam na telefon. Moja doula wlaczyla swój! Jest chwilę po 6 jak do niej dzwonię. Pytam, czy jej propozycja jest aktualna. Bo ja rodzę od kilku godzin. Powiedziała, że będzie jak najszybciej. Sprawdzono moje rozwarcie. 7 cm! To się dzieje na prawdę? Polożna proponuje gaz rozweselający. Biorę. Nie umiem oddychać z tym cholerstwem. Nie daje rady trzymać tego ustnika i łóżka jednocześnie przy skurczach. Za dużo naraz,świgam ustrojstwo w kąt. Każą leżeć na boku zeby mała dobrze weszła w kanał. Doula była krótko po 7. Co za ulga. Ktoś tylko dla mnie. Do pomocy. Wiedzaca jak pomóc. Nie zadawajaca pytań a proponująca rozwiązania. Masowała przy skurczach. Dawała pić po. Zagadywala pomiedzy.
I dopiero wtedy odchodzą mi wody i krótko po nich zaczynają się parte. Pelne rozwarcie i takie tam. Położna mówi jak chwycić nogi i pchać z całej siły. Nie mam pojęcia co robię, myślę, trzeba było jednak zaliczyć szkołę rodzenia. Dasz radę, słyszę, świetnie. Ale idzie opornie. Niby robie co trzeba,niby jeszcze jedno mocne pchnięcie i już. Nic z tego. Po 40 minutach położna prosi lekarke. Chwilę debatują. Pamiętam, że lekarka robi niemiłe komentarz, że niby kiepsko się staram. Żałuję że jej nie powiedziałam paru słów wtedy. Chcą podać oksytocyne, ale wyrywam przypadkiem wenflon. Nie mogę utrzymać nóg tak mi się poda ręce. Ciężko mi je nawet podciągnąć, dlaczego nie mam jakichś podpórek? Miała być oksytocyne i vacuum,na szczęście kończy się na nacięciu krocza. To co czuję to ulga. Jeszcze jedno parcie i rodzi się główka. Następne i mała jest! Jest na świecie! Dostaje ja taką zakrwawioną na siebie. Jest piękna jest moja jest! Nie pamiętam już skurczy, nie pamiętam bólu, nic. Jest tylko ona. Położna pyta douli czy chce przeciąć pępowinę. Kolejny piękny moment. lekarka mnie szyję. Gadamy sobie z doula jakbyśmy były na kawie. Małą w tym czasie ważą mierzą i badają. Doula robi zdjęcia cały czas. Zabrała ze sobą aparat kochana. Doktorka tłumaczy, że mam wysokie krocze i bez nacięcia bym nie urodziła (tzn bym pękła). Mała ma obrzęk na główce przez to (czyli jednak Pawłem jak trzeba hmm?). Zejdzie jej za dzień - dwa. Lekarka się zmywa. Położna mnie myje,przedtem dostaje malutką do piersi. Od razu wie co ma robić.
Jesteśmy razem. Nie czuję zmęczenia. Ani bólu. Tylko spokój i szczęście. Jest przedpołudnie. Doula zostaje jeszcze ze mną. Zajmuje się małą gdy jem obiad. Podkarmia białą czekoladą. Udało się. Nikt ani przez chwilę nie pomyślał o cesarce. To mała zadecydowała jak przyjdzie na świat.
A moja doktor? Nawet nie zajrzała zapytać jak się czuję.